Materiał EPDM — przewodnik po uszczelnieniach O-ring
EPDM (kauczuk etylenowo-propylenowo-dienowy) to wybór numer 1 dla wody, pary, płynu hamulcowego i zastosowań zewnętrznych. Właściwości i ograniczenia.
- Opublikowano:
- Autor:
- Ing. Filip Meheš
- Kategoria:
- Materiały
- Materiał:
- EPDM
EPDM to terpolimer etylenu, propylenu i monomeru dienowego. Dzięki w pełni nasyconemu głównemu łańcuchowi polimeru wykazuje wyjątkową odporność na ozon, UV, tlen i starzenie — stąd standardowe zastosowanie w uszczelnieniach zewnętrznych.
Kluczowe właściwości EPDM
EPDM pracuje w sposób ciągły od -40 °C do +130 °C, krótkotrwale do +150 °C; mieszanki sieciowane nadtlenkowo mają wyższą odporność termiczną niż sieciowane siarką. Wyróżnia się odpornością na gorącą wodę i parę, płyn hamulcowy na bazie glikolu (DOT 3, 4, 5.1), rozcieńczone kwasy i zasady oraz polarne rozpuszczalniki, takie jak alkohol czy ketony.
Największym ograniczeniem EPDM jest skrajnie niska odporność na oleje mineralne, paliwa i węglowodory. Do hydrauliki olejowej EPDM się nie nadaje — spęczniała uszczelka traci funkcję. Zawsze sprawdź kompatybilność chemiczną.
Typowe zastosowania
EPDM stosowany jest w instalacjach wody pitnej, układach parowych, układach hamulcowych, klimatyzacji (uwaga: do czynnika R134a i obiegów chłodniczych EPDM nie jest odpowiedni — standardem uszczelnień układów AC jest HNBR), jako uszczelnienia okien i zewnętrznych rozdzielnic. Dla kombinacji woda + środowisko zewnętrzne EPDM to oczywisty wybór przed NBR lub silikonem.